Święto Narodowe Trzeciego Maja jest

polskim świętem państwowym, ustanowionym w 1919 r. 
i ponownie w 1990 r. 3 maja 1791 w Rzeczypospolitej Obojga Narodów uchwalono jedną z pierwszych na świecie konstytucji. Wyprzedziła ona m.in. konstytucję francuską. Ustawa ta została uchwalona przez Sejm Czteroletni, który został zwołany w październiku 1788 
i obradował do 1792 r. Uchwalenie jej zostało uznane za święto już 5 maja 1791.
          W okresie zaborów Polski obchodzenie rocznic Konstytucji 3 Maja było zakazane przez wszystkich zaborców. Polacy, którzy odważyli się obchodzić publicznie to święto, byli karani. Na przykład za złożenie bukietu fiołków w rocznicę Konstytucji 3 Maja 
w 1892 tajna policja rosyjska aresztowała w Warszawie nauczyciela Stanisława Mieczyńskiego, po czym wysłano go za ten czyn na trzyletnią zsyłkę do Odessy.
          Po odzyskaniu niepodległości w 1918, rocznica Konstytucji została uznana za święto narodowe uchwałą Sejmu Ustawodawczego z 29 kwietnia 1919. Po II wojnie światowej obchodzono je do 1946, kiedy w wielu miastach doszło do krwawych demonstracji studenckich. Od tego czasu władze zabroniły publicznego świętowania, a próby manifestowania były często tłumione przez milicję. Święto to zostało oficjalne zniesione ustawą z 18 stycznia 1951 o dniach wolnych od pracy^]. Dopiero w roku 1981 ponownie świętowano to historyczne wydarzenie – świadczą o tym gazety codzienne z tego czasu m.in. Trybuna Ludu, Głos Robotniczy, Życie Warszawy. Święto Narodowe Trzeciego Maja przywrócono ustawą z 6 kwietnia 1990 (weszła
w życie 28 kwietnia).